เดือนสิงหาที่กำลังจะผ่านไปพร้อมกับเรื่องร้ายๆที่สุดท้ายกลายเป็นดี(2)

หลังจากที่ผมกำลังพาแม่ไปโรงพยาบาลประจำอำเภอเพื่อไปดูอาการพ่อนั้น..เหมือนเคราะซ้ำกรรมซัดอาของผมได้พาย่ามาตรวจสุขภาพพอดี..ผมสงสารย่ามากย่ากำลังลงจากรถของอาก้อเห็นคนกำลังหามพ่อผมลงมาขึ้นเปลของโรงพยาบาล...ย่าอายุเกือบเก้าสิบสุขภาพยังแข็งแรงแต่เมื่อเห็นลูกชายได้รับอันตรายต่อหน้า..ย่าก้อความดันขึ้นทันทีแระเป็นลมไป...ผมคิดทำไมเคราะห์มันถึงเกิดกับครอบครัวผมขนาดนี้...แต่นับว่าพ่อผมยังไม่ถึงคราวเคราะห์ สงสัยเพราะพ่อเป็นคนดี ไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน เป็นพ่อที่ดีของลูก เป็นสามีที่ดีของแม่ เป็นลูกที่ดีของย่า พ่อเลยประสบเหตุแค่ขาหักเท่านั้นทั้งที่คนที่เห็นเหตุการณ์+สภาพรถที่พ่อขี่นั้นเป็นใครก้อคิดว่าพ่อคงไม่รอด...พ่อสลบไปชั่วครู่เพราะเจ็บแผลเนื่องจากกระดูกต้นขาซ้ายแตกละเอียด...เอ็นขาขาด แต่นอกนั้นพ่อไม่มีบาดแผลไรเลย...ที่สำคัญพ่อผมไม่ได้คล้องพระไรเลยเนื่องจากพ่อเคยบอกว่าพระของพ่ออยู่ที่ใจอยู่แล้ว...แต่สิ่งที่ช่วยพ่อผม..ให้พ่อยังอยู่กะผม กะครอบครัวผมเป็นป๊าของเจ้านิลหมาไทยหลังอานผม..คือหมวกกันน็อก...พ่อผมเป็นประเภทไม่ว่าจะไปไหนไกล้ไกลแม้แต่แค่ร้อยสองร้อยเมตรจากบ้านพ่อก้อจะสวมหมวกกันน็อก...แระสวมมาตลอดเกือบยี่สิบปี...จำได้ตอนเด็กๆผมเรียกพ่อผมว่าไอ้มดแดง...หมวกกันน็อกใบนั้นน้องสาวผมเกือบเอาไปทิ้งหลายครั้งเนื่องจากหมวกมันไม่สวยโบราณแต่ป้องกันครบ...น้องสาวจะซื้อหมวกที่วัยรุ่นใส่ให้พ่อแต่พ่อไม่ชอบ....ขอบคุณหมวกกันน็อกอีกครั้งนะ...ที่ทำให้วันนี้ผมยังมีพ่อคอยบ่นน้องสาวอยู่.........