เดือนสิงหาที่กำลังจะผ่านไปพร้อมกับเรื่องร้ายๆที่สุดท้ายกลายเป็นดี(3)

หลังจากที่พ่อได้รับอุบัติเหตุรถชนและถูกนำส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอพิชัยนั้น...พ่อถูกเข้าห้องฉุกเฉิน..ทำให้ผมกับแม่ไม่รู้ว่าตอนนั้นพ่ออาการเป็นอย่างไรบ้าง+ต้องรีบไปดูย่าที่เป็นลมอยู่อีกห้องโชคดีพี่สาวแถวบ้านเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลนั้นพอดีเลยนั่งคุยเป็นเพื่อนแต่ผมก้อยังห่วงพ่อ...ห่วงแม่กลัวแม่จะร้องไห้...ห่วงน้องเพราะมันจะสอบวันจันทร์...ผมต้องโทรไปบอกเพื่อนๆที่เรียน ป.โท ที่ลาดกระบังว่าขอลาแต่ยังไม่ระบุว่าจะลากี่วันเพราะยังไม่รู้อาการพ่อ...พอดีแฟนโทรมาบอกว่าเมื่อกี้ได้คุยกับพ่อแล้วคือแฟนผมโทรเข้าโทรมือถือพ่อ..บอกว่าพ่อผมยังรับโทรศัพท์ได้แระยังคุยรู้เรื่องอยู่...ผมเหมือนเป็นอะไรที่ดีสุดๆรีบไปบอกย่า..บอกแม่...บอกอา..บอกว่าพ่อไม่เป็นอะไรแล้ว...เมื่อกี้น้องนุ้ยโทรมาพ่อยังคุยโทรศัพท์กะน้องนุ้ยรู้เรื่องแระบอกแม่ว่านุ้ยจัดการเรื่องหมอที่จะผ่าตัดพ่อแระเรื่องห้องพิเศษที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดที่เธอทำงานอยู่ไว้แล้ว(หลังจากนี้ครอบครัวผมเห็นน้ำใจว่าที่สะใภ้คนนี้เยอะเลย...ขอบคุณนะสาวนุ้ย)สักพักพยาบาลเรียกญาติคนไข้ผมเลยได้เข้าไปดูพ่อ...ได้คุยกับพ่อก้อเลยรู้ว่าพ่อเจ็บมาก...สงสารพ่อเหลือเกินไอ้โรงพยาบาลนี้มันไม่ได้รักษาไรพ่อเลยแค่ทำความสะอาดแผลพ่อเฉยๆเท่านั้น..หมอกว่าจะมาเกือบชั่วโมงแถมกว่าจะส่งเรื่องไปโรงพยาบาลจังหวัดก้อเกือบสามชั่วโมง...สงสารพ่อมากแผลขนาดนั้นพ่อคงเจ็บน่าดู...แถมไอ้หมอคนนั้นเหอๆม่ายอยากจะบอกมันเคยตามจีบน้องนุ้ยแฟนผมด้วย....ฮา