เดือนสิงหาที่กำลังจะผ่านไปพร้อมกับเรื่องร้ายๆที่สุดท้ายกลายเป็นดี(4)

พ่อผมพักการรักษาที่โรงพยาบาลอุตรดิตถ์อยู่ 2 อาทิตย์ ไม่รู้บังเอิญไหมวันที่พ่อโดนส่งมารักษาคืนแรกพ่อได้นอนเตียงเดียวกะไอ้เสี่ยโต้งญาติผม ที่มันขับรถคว่ำ สองวันก่อนที่พ่อผมประสบเหตุนั้นผมยังไปเยี่ยมมันอยู่เลย...แระกะไปเยี่ยมมันวันศุกร์แต่กลับกลายเป็นพ่อเราไปนอนเตียงนั้นแทนซะงั้น...พูดถึงโรงพยาบาลก้อพูดถึงห้องรวมหน่อยขนาดผมอยู่แค่คืนเดียวยังไม่ไหวเป็นแหล่งทำให้คนไข้อาการหนักกว่าเดิมอย่างแท้จริง ดีนะที่ได้สาวนุ้ยวิ่งจนได้ห้องพิเศษ แบบใช้กำลังภายในสุดขีดทั้งๆที่ช่วงนั้นอุบัติเหตุมากมายคนไข้เยอะ จากคิวที่19ที่จะได้อยู่ห้องพิเศษ กลับกลายมาเป็นคิวแรกเฉย อิๆๆ มีแฟนเป็นหมอก้อดีอย่างงี้ หลังจากนั้นผมแระครอบครัวก้อย้ายกันมาอยู่ห้องพิเศษ 507 ของโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ภายในห้องเล็กๆแต่สะอาด ได้รับการดูแลอย่างดีจากพี่พยาบาลและคุณหมอที่รักษาพ่อของผม หมอ วฤธ นิลพานิช(สงสัยพ่อผมคงจะผูกพัลกะไอ้นิลหมาที่บ้านมากมั้ง) ภายในห้องเล็กๆแต่อบอุ่นปกติอยู่บ้านผมไม่ค่อยจะคุยกะพ่อแม่เท่าไรแต่อยู่ห้องเล็กๆสองอาทิตย์ ผมได้รู้สึกว่าเรากลับไปเป็นเด็กอีกครั้งได้คุยกะแม่ พ่อ คอยดูแล พ่อแม่ ตอนเช้าก้อไปจ่ายตลาดกะน้องนุ้ย ซื้อข้าวให้แม่ ซื้อหนังสือให้แม่ ได้เห็นน้ำใจจากเพื่อนบ้าน ญาติพี่น้อง ผมถึงบอกงัยสุดท้ายเรื่องร้ายๆก้อกลายเป็นดี.....อ้องานนี้ถือเป็นการเปิดตัวสะไภ้บ้านผมด้วย..อิๆๆมีแต่คนชมว่าแม่ผมโชคดีได้สะไภ้คนนี้ ทั้งสวย ทั้งเก่ง ทั้งคล่อง นิสัยดี หน้าที่การงานก้อดี....ดีนะเนี่ยหล่อนยังม่ายรู้มิงั้นตัวลอยแน่ๆๆ