เดือนสิงหาที่กำลังจะผ่านไปพร้อมกับเรื่องร้ายๆที่สุดท้ายกลายเป็นดี(1)

เดือนสิงหากำลังจะผ่านไป...พร้อมกับเรื่องร้ายๆที่สุดท้ายกลายเป็นดี
นานเหมือนกันนะหลังจากที่สอบเสร็จก้อไม่ไปเขียนบันทึกอีกเลย.....ทั้งที่สอบเสร็จกะจะเขียนทั้งงานวิจัย บันทึกเรื่องราวต่างๆแต่ก้อมีเหตุการณ์อันร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของผม..ที่ครอบครัวของผมเกือบจะต้องเสียบุคคลอันเป็นที่รัก...พ่อของผมได้รับอุบัติเหตุรถชน...จนต้องพักฟื้นที่โีรงพยาบาล...ซึ่งเหตุการณ์วันนั้นตอนบ่ายของวันศุกร์ที่ 10 สิงหาคม 2550 เวลาบ่าย 3 โมง ผมนั่งคุยกลับแม่ในบ้านขณะที่ฝนกำลังตกปรอยๆๆอากาศกำลังดี(แม่ผมเข้าโครงการณ์เออลี่รีไทร์ของรัฐเลยเกษียณอายุราชการอยู่บ้าน:แม่ตอนนี้เพิ่งอายุ 54 ปีเอง)ผมกำลังรอว่าเมื่อไรฝนจะหยุดตกเพื่อกำลังจะไปเยี่ยมไอ้เสี่ยโต้งญาติผู้พี่ผมที่ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำขณะไปเก็บเงินค่าปุ๋ย..ตอนนั้นสัก15.15น.พี่อรลูกของกำนันปีได้ขี่รถมาจอดหน้าบ้านพร้อมกับร้องไห้ไปด้วยแระเรียกชื่อแม่ผม..หมาที่บ้าน 2 ตัว เจ้านิลกะป้านาค เริ่มเห่า แม่ออกไปหน้าบ้าน..ถามว่ามีเรื่องไร...พี่อรบอกว่า พ่อถูกรถชน ให้รีบไปด่วน แม่แทบจะล้มทั้งยืนแต่ก้อเข้มแข็งบอกพงศ์รีบเอารถออกเดี๋ยวนี้เลยพร้อมกับฝากป้าลิลุงกลมเพื่อนบ้านให้ดูแลบ้านให้ด้วยส่วนตัวแม่ก้อไปจับหมาไว้พร้อมกลับ..เตรียมตัวอย่างเร็วที่สุดในชีวิต...แม่บอกว่าพ่ีอเป็นคนดีต้องปลอดภัย...แต่ดูเหมือนแม่ยังแสดงอาการออกมาว่าอาจจะเกิดเรื่องร้ายเพราะขณะขี่รถไปที่เกิดเหตุได้เจอพี่อ้น อบต.ได้มาบอกแม่อีกคนว่าพ่อโดนรถชนพอถามเค้าว่าพ่อเป็นอย่างไรบ้างพี่เค้าก้อไม่พยายามตอบเหมือนปิดเรื่องไม่อยากให้เราำได้รับรู้ พอไปถึงที่เกิดเหตุก้อได้มีคนนำพ่อส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอแล้ว...ผมเห็นสภาพรถเครื่องที่พ่อขี่ก้อทำใจไว้ว่าพ่ออาจจะไม่อยู่กลับเราแล้วแม่ผมก้อคงจะคิดเช่นนั้นเพราะสภาพรถคือหมดสภาพที่จะกลับมาใช้งานได้อีก..คือเศษเหล็กดีๆๆนี่เอง..แต่แม่แสดงอาการเข้มแข็งไม่ลนมีสติไม่ร้องไห้แต่ผมพอจะมองออกว่าในใจแม่คงกำลังอยากจะร้องไห้อยากจะเสียใจมากๆแต่แม่ต้องแสดงความเข้มแข็งให้ลูกเห็น..ส่วนผมในฐานะลูกชายคนโตก้อต้องไม่แสดงความอ่อนแอให้เห็นเช่นกันตอนนั้นผมคิดนะผมจะต้องไม่เสียใจให้ใครเห็นทำตัวเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้นจนแฟนผมถามว่าไม่เสียใจหรอ..จะให้ผมเสียใจได้อย่างไรในภาวะนี้เราต้องแสดงอาการให้เป็นปกติที่สุดเพื่อให้คนทีึ่อยู่กับเราเค้าไม่แสดงความเสียใจไปด้วยผมต้องดูแลแระน้องสาวให้ดีที่สุด..ถ้าเกิดเหตุการณ์ร้ายๆถ้าพ่อไม่อยู่กลับเราแล้วผมได้แต่ภาวนาขณะขับรถไป